Met haar nieuwe album is ze een compleet andere weg ingeslagen, van chansons naar Engelstalige popnummers van eigen hand. Het is voor zowel Wende Snijders zelf als het publiek even wennen, maar het resultaat is adembenemend mooi. Het nieuwe album is eerlijk, vermakelijk en intrigerend en de zware ondertoon die door de nummers heen sluimert, slokt je meteen op. Feedback sprak met Wende over hoe het was om het album te maken en of het spelen in clubs haar een beetje bevalt.

Hoe gaat de clubtour tot nu toe?
”Goed! Spannend. Ik merk dat ik met elk optreden meer vrijheid krijg. Het wordt steeds makkelijker om het op een goede manier te brengen. Het was natuurlijk wel even wennen om opeens in clubs te staan. De sfeer is anders, het publiek is anders en het geluid is veel harder. Dat laatste was zeker voor mijn stem ook even wennen. Ik vind het heel erg leuk dat er in een club zoveel interactie met het publiek is. Mensen staan, ze zijn wat losser en roepen zelfs af en toe wat. Het is geweldig, dat je daar dan direct op kan reageren. Je zou bijna hele gesprekken gaan voeren met die mensen. Ik vind het ook geweldig dat er gedanst en meegezongen wordt. Dat is supercool!”

De muziek die je hiervoor maakte was heel groots en toneelachtig. Heb je ooit het gevoel dat je je bij je nieuwe show moet inhouden?
”Nee, inhouden is niet het goede woord, maar ik merk wel dat ik een beetje geconditioneerd ben om op een bepaalde manier op te treden om elk nummer te acteren met veel theatrale elementen. Het is niet zozeer dat ik me nu in moet houden, maar meer dat ik mijn concentratie moet verleggen. Het begin is sowieso even uitproberen. Dat was bij mijn vorige show ook zo. Alsof je een nieuwe taal moet leren. Als het dan nog een beetje wankel is, dan is het makkelijk om terug te grijpen naar iets wat je al kan. Ik probeer het niet te doen, want de uitdaging zit hem juist in het nieuwe. Aan de andere kant zit dat theatrale ook gewoon in me en dan kun je dat misschien maar beter laten gaan.”

Je hebt alle nummers van het album zelf geschreven. Heb je het idee dat je je nu veel meer bloot geeft?
”Misschien. Ik vind eigenlijk dat ik dat met mijn andere nummers ook altijd wel deed, alleen op een andere manier. De nummers zijn nu veel persoonlijker, maar ik zie het niet als therapie. Het begint met een bepaald gevoel, wat vaak persoonlijk is, maar in een nummer ontwikkelt zich dat vaak tot iets meer algemeens. Het is een combinatie van fictie en realiteit. Omdat ik de nummers nu zelf heb geschreven, ben ik nu misschien iets minder een doorgeefluik, wat ik overigens nooit erg heb gevonden, een doorgeefluik zijn. Als je nummers zingt van andere mensen, dan heeft het nummer zichzelf al eens bewezen en hoef je het alleen goed over te brengen. Dat is met eigen nummers wel heel anders, dan zijn andere dingen ook belangrijk.”

Is het dan ook moeilijker om kritiek te krijgen?
”Het blijft eigenlijk stiekem altijd net alsof je een tekening hebt gemaakt en hem aan je moeder laat zien en hoopt dat ze zegt dat hij mooi is. Kritiek is in dit beroep onvermijdelijk. Het doet me zeker wel wat, maar ik probeer ervoor te zorgen dat ik er niet door beïnvloed wordt. Kritiek kan je echt verkrampen, zowel positieve als negatieve. Dat je dan gaat denken: ’laat maar, het is toch slecht’. Dat moet je zien te voorkomen. Het is ook gewoon wat ik doe. Ik ga er nooit mee stoppen, dus moet het me ook niets kunnen schelen. Wat wel moeilijk is in de muziekwereld van vandaag. Het lijkt af en toe wel één grote wedstrijd. Misschien dat dat ook komt door al die talentenshows, dat het steeds meer gaat om winnen. Terwijl het belangrijkste blijft dat je een zaal vermaakt en een goed optreden neerzet. Mensen hebben van nature de angst om buiten de groep te vallen, maar bij mij is de drang om te doen wat ik zelf wil gelukkig groter.”

Met wat voor gevoel zou je willen dat mensen na de show weer naar huis gaan?
”Huppelend? Haha, nee, het is eigenlijk een beetje dubbel. Aan de ene kant wil ik dat ze het gevoel meenemen. Mijn nummers hebben toch altijd wel een bepaalde zwaarte, een bepaalde diepgang. Er hangt altijd een soort donkere waas overheen. Ik vind het wel mooi als mensen daardoor geraakt worden. Maar ik wil ook dat mensen geïnspireerd naar huis gaan. Misschien met net wat meer levenslust. Dat ze opeens zin krijgen om het op een zuipen te zetten, of heel veel zin in sex hebben of een lange boswandeling willen maken.”

Welk nummer van het nieuwe album betekent het meeste voor je?
”Dat zou dan wel Hey zijn. Ja, dat gaat inderdaad over mijn vader, maar ik had liever gehad dat niet iedereen dat wist. Alsof het nu vastligt dat het daarover gaat. Dan is het net of mensen geen andere ideeën bij het nummer mogen hebben. Terwijl het eigenlijk een liefdesnummer is, waar iedereen een eigen invulling aan kan geven. Het gaat over hoe het voelt om iets definitief kwijt te zijn, iets te missen wat niet meer terug komt en hoe je daar mee om kunt gaan.”

Ben je op dit moment tevreden over jezelf?
”Ik ben trots op de clubtour, blij dat het gelukt is. Daarover ben ik zeker tevreden. Ik kan niet echt genieten van dingen. Ik ben altijd onderweg naar iets nieuws, naar het onverwachte. Ik kan ook niet wachten tot ik weer kan gaan schrijven of tot het volgende optreden. Maar zoals gister, toen had ik even rust genomen voor mijn stem, dan zit ik op de bank en dan denk ik: ’goed gedaan.’ Dat is ook de verdienste van de hele crew en als zoiets staat, als zo’n optreden  goed loopt en iedereen heeft er plezier in, dan is dat zo mooi. Dat maakt me enorm blij, dus blijkbaar kan ik toch wel van dingen genieten, haha.”

Wat maakt deze groep muzikanten dan zo goed?
”Ze zijn muzikaal sowieso goed, maar het is ook een soort egoloosheid. Nou misschien is het er wel, maar zit het bij iedereen op de goede plek. Het samenwerken is gewoon heel leuk. Ik weet niet hoe lang we in deze formatie gaan optreden, want als ik hierna hele andere nummers schrijf, kan het zijn dat die weer een heel ander muzikaal jasje nodig hebben. Dat kan ik pas bepalen als ik weer wat nieuws heb geschreven.”

Wat wil je de komende tijd allemaal bereiken?
”Ik wil heel graag festivals gaan doen. Lowlands, daar zou ik zo graag willen staan. En ik wil ook wel graag in het buitenland gaan optreden. Daar ben ik wel mee bezig, maar het is moeilijk om dat te plannen. Het lijkt me heerlijk om de wereld rond te reizen, nieuwe ideeën op te doen met verschillende muzikanten te spelen. Zo blijf je ook inspiratie opdoen voor nieuwe nummers. Hoe ik dat precies ga aanpakken weet ik nog niet. Bij mij gaan dingen nooit over één nacht ijs. Ik ben een denker, net als mijn vader.”

Wat staat er op de korte termijn in de agenda?
”Na de clubtour ga ik met 22 strijkers en een ritmesessie in concertzalen spelen. Daarna ga ik een theatershow doen, eerst in middengrote zalen en later in de grote. Het liefst doe ik tussendoor nog wat festivals en ik eindig met een speciale show in Carré. Daar moet alles wat ik de afgelopen tijd heb geleerd en heb meegemaakt bij elkaar komen. Ik weet dus nog niet precies hoe dat eruit gaat zien, maar ik hoop dat mensen mee willen in dat proces, dat ze het leuk blijven vinden en met me meegaan op reis. Die show wordt echt iets heel speciaals.”

Tekst: Karlijn Meinders