Interview Miss Montreal 2012

Met een nieuw album en een welverdiende 3FM Award in de kast, begint Miss Montreal (in het dagelijks leven Sanne Hans) in oktober aan haar theatertour S..SS..SSS...Sanne. Zij en haar band zullen zich dit keer van hun gevoelige kant laten zien, maar natuurlijk niet zonder een gezonde dosis nuchtere humor en een heleboel sterke nummers. Feedback sprak een tijdje terug bij Sanne thuis af om het te hebben over haar nieuwe plaat I Am Hunter.

Het is de dag na de 3FM Awards als Sanne komt aanlopen met een tas vol herstel-eten. In haar woonkamer zijn nog wat sporen te zien van een geslaagde naborrel, maar na een paar glazen water is ze helemaal klaar om even bij te praten. Bij haar nieuwste plaat, die uitkwam in april, heeft ze zelf de touwtjes in handen genomen. Sanne: ‘Voorheen twijfelde ik nog weleens of het goed genoeg was wat ik zelf maakte. Ik vond dat ik nog veel moest doen aan mijn uitspraak en ik merkte dat ik in sommige nummers wat teveel wilde doen. Voor dit album heb ik de tijd genomen, meer dan een jaar. Ik heb echt goed nagedacht over de arrangementen en wie wat moest spelen. En er zit ruimte in de nummers. Ze klinken wel vol, maar ik heb er niet meer in gedaan dan nodig was. Zo speelt Peter op de hele plaat misschien maar een paar akkoorden, maar die zijn dan meteen wel heel belangrijk.’

Voor I Am Hunter reisde Sanne af naar Nashville om daar met Amerikaanse songwriters en producers Nate Campany en Joshua Crosby aan de slag te gaan. In een knus huisje in de Smoky Mountains, met genoeg bier en een hot tub, kwamen de nummers als vanzelf. ‘Soms snap je elkaar gewoon meteen. Dat had ik met hun ook. Ik wilde meer een stoere hip hop vibe neerzetten, en daar ook het zangritme en de timing van de instrumenten op aanpassen. Het was best spannend om helemaal daarheen te gaan en daar op de bank te gaan zit bij zo’n goddelijke Amerikaanse songwriter die hit na hit verzint wanneer hij alleen al van de keuken naar de woonkamer loopt. Maar het was enorm gezellig en we zaten meteen op één lijn. Ik heb wel even getwijfeld of ik zakelijk gezien wel wilde samenwerken met zulke grote namen. Dat klinkt vast heel stom, maar je inkomsten gaan wel meteen door de helft. In dit geval is de plaat zo goed geworden, dat ik het niet anders had willen doen.’

Het album klinkt duidelijk anders dan de vorige twee. De nummers zijn strakker geproduceerd, wat inderdaad voor ruimte zorgt. Ook Sanne zelf klinkt sterker, zowel in zang als in tekst, maar makkelijk vond ze het niet om zichzelf zo te geven. ‘Ik was gewoon een beetje bang voor wat mensen zouden denken als ik over alles zou zingen wat ik had meegemaakt. Dan vinden ze me vast enorm labiel, dat dacht ik eerst. Het was gewoon een heftig jaar. Mijn opa en oma zijn overleden, er gingen relaties stuk en al die emoties moest ik ergens kwijt. Het is me wel gelukt om dat moment op de juiste manier vast te leggen in de muziek. Ik vind het een eerlijke, maar stoere plaat geworden waar ik helemaal achter sta.’

De meeste instrumenten die op het album te horen zijn werden in Amerika verzorgd, maar Sanne zelf heeft inmiddels ook al een aardige gitaarcollectie opgebouwd. ‘Ik heb een stuk of zeven gitaren nu. Die komen echt overal en nergens vandaan. Ik heb een Gibson L1 uit 1933 en een echte Washburn uit 1905. Die hing thuis bij een verzamelaar in Zwolle. Hij had hem nooit naar een handelaar gebracht. De gitaar is uit één stuk hout gemaakt, met tien snaren en details van parelmoer. Hij is belachelijk vals alleen’, laat Sanne verontschuldigend weten terwijl ze naar een paar gitaren in de woonkamer knikt. Maar natuurlijk moesten we toch even horen hoe hij klonk. En na een beetje sleutelen kwam er een ongelooflijk diepe en warme klank uit de meer dan honderd jaar oude gitaar. ‘Ik heb nog nooit zoiets duurs aangeschaft, maar ik denk dat als je je geld verdient met muziek, dat je daar ook veel geld aan uit mag geven toch? Zeker voor zoiets moois.’

Ondanks dat het verwerken van alle gebeurtenissen van afgelopen jaar haar redelijk goed af is gegaan, zat ze er af en toe ook even helemaal doorheen. ‘Ik was snipverkouden tijdens het opnemen van de plaat. In het nummer So Cold zitten best een paar hoge noten en de moeilijkste uithaal is niet loepzuiver, maar ik vond dat we hem moesten laten staan. Zo is het in ieder geval echt. Het nummer stond er uiteindelijk in 7 keer op. Soms begon ik ineens te twijfelen. Dan dacht ik in paniek dat we helemaal niet de goede kant opgingen, of dat het toch te groot was. Dan keken Nate en Joshua me niet begrijpend aan: ‘Vertrouw je ons niet?’ Ik heb echt over elke noot op deze plaat nagedacht. Toen de band kwam inspelen hebben we eerst drie dagen alles doorgenomen en ook met het mixen van de plaat heb ik alles goed in de gaten gehouden. Uiteindelijk ben ik dan ook zo blij dat het resultaat precies zo is als ik het wilde.’

De S..SS…SSS…Sanne theatershow gaat 12 oktober in première. Kijk voor kaarten en meer informatie op missmontreal.nl